مرد ، از شيعيان ايشان است . و مردى باشد از شيعيان ما كه از پيش مخالفان بگذرد ، پس ايشان ، اشاره به او كنند و به بدى ياد كنند « 1 » . پس خداى تعالى ، به اين سبب ، در نامهء عمل او نويسد حسنات ، تا آن كه صحيفهء او « 2 » پُر شود بى آن كه عملى به جاى آورده باشد . « 3 » و از آن حضرت ، روايت كرده كه فرمود : جمعى از ملائكه ، از آسمان دنيا نظر مىكنند به يك نفر و دو نفر و سه نفر كه فضل آل محمّد عليهم السلام را ذكر مىكنند . پس ايشان مىگويند : آيا نمىبينيد اين جماعت را كه با وجود كمىِ عدد و بسيارى دشمنان ، فضل آل محمّد را عليهم السلام ذكر مىكنند ؟ جماعت « 4 » ديگر از ملائكه مىگويند : « ذلِكَ فَضْلُ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَنْ يَشاءُ وَ اللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ » ؛ يعنى : اين ، فضل خداى تعالى است كه به هر كس كه مىخواهد ، مىدهد ؛ و خداى تعالى ، صاحب فضل عظيم است . « 5 » و از عمربن يزيد ، روايت كرده كه گفت : به حضرت امام جعفر صادق عليه السلام گفتم كه : من از شما شنيدم كه فرموديد : شيعيان ما ، همه در بهشت‌اند « 6 » ، با هر كارى كه كرده باشند . فرمود : به تو راست گفته‌ام . واللَّه كه همه در بهشت‌اند ! گفتم : فداى تو شوم ! به درستى كه گناهان ، بسيار است . فرمود كه : روز قيامت ، همهء شما را به بهشت مىبرند به شفاعت پيغمبر صلى الله عليه و آله كه مُطاع عالميان است ، يا شما او را اطاعت كرده‌ايد يا به شفاعت وصىّ نبىّ ؛ ليكن ، و اللَّه كه من در باب شما مىترسم از عالم برزخ ! گفتم : برزخ ، كدام است ؟ فرمود : قبر ، از روز مُردن آدمى تا روز قيامت . « 7 » [ صفات شيعيان ] و بدان كه اخبار قريب به اين مضامين كه مذكور شد ، در باب فضل شيعيان و نجات ايشان با وجود معاصى ، بسيار است و اگر چه بسيارى از اين احاديث ، از جهت سند ، مجهول و ضعيف است ؛ ليكن از كثرت اخبار كه در اين باب وارد شده ، اميد بسيار است ، با وجود اينها ، از غضب الهى ايمن نبايد بود ؛ زيرا كه معصيت به حدّى مىرسد كه دل را بالكلّيه ، سياه مىكند و محبّت اهل بيت ، زايل مىشود . و در اكثر مردم ، اين معنى مشاهده شده كه بعد از آن كه مرتكب معاصى بسيار شدند ، محبّت ايشان ، از سابق كمتر مىشود و گاه باشد كه شيطان در حوالى وقت مُردن ، بقيّهء محبّت را از

--> ( 1 ) . ب : - « و به بدى ياد كنند » . ( 2 ) . الف و ب : - « تا آن كه صحيفهء او » . ( 3 ) . همان ، ص 315 ، ح 495 . ( 4 ) . الف و ب : « آن جماعت » . ( 5 ) . همان ، ج 2 ، 187 ، ح 4 . ( 6 ) . ب : « بهشتىاند » . ( 7 ) . همان ، ج 3 ، ص 242 ، ح 3 .